Sabahın seheri geçeli olmuş hayli zaman, Kuşlar hemhal badem çiçekleri ile. Kadın karanlık, erkek soğuk, kadın ıssız, erkek korkak....

SIR’rınım ben senin Tanrı’yı misafir etmeyen karlı Fuji’nin zirvesine sakladığın, SIR’rınım ben senin lanetlenmiş Şinto tanrıçası...

Hep derdim ki, “kimsenin bir eşi yok, her biri emsalsiz; her birine sevgi ve saygı duymak gerek” Meğer hissederek söylemezmişim; herkes...

Aradaki uçurum öyle bir artar ki, tam uçurumun kıyısında ki arafta kendi gerçekliğini sorgulamaya başlar. Ne zaman ve nerde bırakmıştır...

Sanki bu yeryüzünde, bu form ile, bu yaşamın amacı yalnızca seni sevmekmiş gibi geliyor. Seni sevmek tüm yeryüzünü sevmek, tüm kainati...